RECENZJA: The Afghan Whigs – Soft Control

Zaczyna się bardzo dobrze – Jungle Roux. Jest tu niepokój, specyficzne wibracje i napięcie, które znamy z rzeczy Grega Dulliego. Kolejny House of I to podobnie sprawdzona mikstura, która trafia od razu i przypomina najlepsze, klimatyczne nagrania z przeszłości. Dulli mówił, że podczas pracy nad tą płytą pracował nad własnym spokojem wewnętrznym i że nie czuje już potrzeby konkurowania z innymi – nawet z samym sobą. Czy przełożyło się to na moc kompozycji? Nie do końca. Pary i pomysłów, ma się wrażenie, starczyło na pierwszą połowę płyty. Duvateen to jedna z najlepszych rzeczy – rozmarzona, pełna powietrza i przestrzeni (echa The Twilight Singers jak najbardziej) - 100% Greg. Równie dobrze jest w My Lover, gdzie wybrzmiewają sercowe rozterki rodem z Congregation. Największą niespodzianką jest chyba jednak The Deepest Part of the Darkest Shadow – jeden z najspokojniejszych momentów albumu, ale i jedna z najciekawszych rzeczy na płycie. Dalej robi się już inaczej. Mamy ćwierkanie ptaków, dęciaki czy harmonijkę (Mariah Luster oraz Memphis, Texas), a ciężar przechyla się bardziej w stronę melancholii i spokoju, nie unikając niestety również pewnej monotonii. Potem jednak 77 czy Loose Talk potrafią ponownie podnieść temperaturę, a finałowe A Simulation jest ciekawym, atmosferycznym zamknięciem całości. Czy jest to odniesienie do śmierci przyjaciół i współpracowników, w tym Marka Lanegana? To wie już tylko autor.

Szybko mija te 37 minut. Czy chce się wrócić? TAK – zwłaszcza do pierwszej połowy.

To nie jest "Gentlemen 2". Nie jest to też "Black Love" po czterdziestce. To jednak wciąż klasyczni Afghan Whigs, podani obecnie w nieco bardziej eleganckiej formie i czasem nieco błądzący. Nie wolno jednak odpuścić, jeśli wrócą do nas z koncertem promującym płytę – jest tu dużo dobrego, co na żywo tylko mocniej wybrzmi.

OCENA: 4/5

Nieznany

electrolite.wm@gmail.com 

Muzyczna 15

Warszawa, 00-001

Kontakt

Menu

Śledź nas